Ik geloof mijn eigen ogen niet. Van kop tot teen zit er een man in kostuum bedolven onder een dikke brij modder, die aan de geur te bemerken, niet alleen uit water en zand bestaat. Als een bezetene probeert hij vooruitgang te boeken in deze bruine pap die zich als vinnig drijfzand rond zijn lichaam vastklampt. Meter per meter schuift hij op richting de rand van de modderpoel in zijn pak dat zich ondertussen metaforisch van kleur veranderd heeft, niet te vergeten dat hij nog een loodzware rugzak meesjouwt. Na lang ploeterwerk wordt hij baas over de situatie en komt hij de smurrie triomfantelijk uitgeklauterd met zijn onhandige rugzak die nog enkele kilo’s modder winst gemaakt heeft. Ondanks deze ongunstige gewichtstoename en het feit dat zijn aangezicht onherkenbaar is, wordt hij aangemoedigd door rijen toeschouwers, waartussen ikzelf sporadisch ook al mensen hoor die kritiek uiten op zijn vooruitgang. Als een bizon die zijn dikke vacht in de lente maar al te graag prijsgeeft, probeert hij de modder van zich af te schudden want hij beseft maar al te goed dat dit slechts het begin was en dat er nog twaalf hindernissen aankomen, die hij moederziel alleen moet voltooien voor hij over de finishlijn mag lopen.
Hij heeft zich vrijwillig opgegeven om deze, nagenoeg niet te voltooien wedstrijd, aan te vatten met zijn rugzak die gevuld zit met goede intenties en scherpzinnige ideeën. Maar alvorens hij al deze zaken die gevangen zitten in zijn rugzak kan verwezenlijken, moet hij eerst dit moeizaam traject te boven komen. Het zou fantastisch zijn als hij zijn goede intenties en scherpzinnige ideeën zonder obstructie zou kunnen verspreiden, maar men wil het op die manier. Men wil dat hij zwoegt en hevige tegenwind ervaart (in de vorm van dit parcours).
Hindernis per hindernis tikt de tijd weg en met nog negen obstakels te gaan schakelt hij een versnelling hoger, want hij krijgt namelijk slechts drie uur om alle 13 struikelblokken overwonnen achter te laten. Ik zie de onbreekbare doorzetter, die zijn gele das wonder boven wonder nog aan heeft, complexe constructies beklimmen en sfinxwaardige raadsels oplossen. Na hard zwoegen en tandenbijten bij elke stroeve hindernis, waarbij hij zijn bloed, zweet en tranen tegen een dure prijs verkocht heeft, blijft hij over met een eeuwig melkzuurtekort en de laatste twee obstakels. De stemmen vol wantrouwen gaan, naarmate hij dichter bij de finish komt, in crescendo want het zal erom spannen. Met nog twee stugge belemmeringen te gaan, staan er nog slechts 20 minuten op de klok. Als een onbekwaam baasje, dat alle zeilen moet bijzetten om zijn bedrijvige hond in toom te houden, sleurt hij zijn rugzak op pure wilskracht en doorzettingsvermogen door een ondiepe vijver, om zo de voorlaatste opdracht te volbrengen.
Ten slotte moet hij een schans, doordrenkt met bruine zeep overklauteren. Bij zijn eerste poging loopt hij zo snel en recht mogelijk de steile helling naar boven. Ondanks een waardige poging kan hij zichzelf niet aan de top vastklampen, maar doordat de rest van zijn lichaam overmoedig overtuigd was van succes, heeft hij geen invloed meer op zijn landing. Na een moment waarin hij als het ware zweefde, zie ik zijn voorste tanden scherp landen op de glijdende constructie alsof ze de zeep van onder het hout onderuit willen halen. Gedreven door adrenaline trekt hij een houtsplinter van tussen zijn twee voorste tanden en geeft hij het een tweede kans. Als een volgeling van Mozes, aan wie verteld werd het beloofde land te vinden achter deze schans, sprint hij de helling op, deze keer met succes.
Met de finish in zicht en nog 30 resterende seconden, zet hij zijn eindsprint in. Hij loopt de longen uit zijn lijf terwijl de kritische blikken vanuit het publiek, die tijdens het wedstrijdverloop zijn verviervoudigd, hem op de voet volgen. Met zijn ogen reeds op de streep gericht, vergaloppeert hij zich. Het verliezen van zijn ritmisch tempo in combinatie met een loodzware rugzak zorgen voor de genadeslag, want vijf meter vóór de meet zie ik onze premier neerstrijken onder de klok die geen seconden meer kan missen. Zijn missie kent een tragisch einde, maar wekt empathie op bij het publiek want naast zijn krachteloze lichaam worden er overbodige gewichten bemerkt, die vanuit zijn opengescheurde rugzak waren gerold, gemarkeerd met de letters MR.
Alexander Welters – 6LTA