Amélie Heymans uit klas 5TCW interviewde voor de les Nederlands haar moeder. En wat daaruit voortkwam, is een heel hartverwarmend verhaal:
Ik sprak met mijn mama, Annelies Rens, die me vertelde hoe een onbekend Frans meisje een hele belangrijke rol in haar leven gekregen heeft.
Hoe zijn je ouders op het idee gekomen om dat te doen?
Ze hadden in de krant een artikel gelezen en daar deden ze een oproep om gastgezinnen te zoeken die zich wilden opgeven om een kindje uit de buitenwijken van Parijs tijdens de vakantieperiodes op te vangen. Mijn ouders dachten toen van ‘mmh, is dat misschien niets voor ons om te doen.’ Ze hebben daarop gereageerd en toen heeft die organisatie de Vreugdezaaiers contact met ons opgenomen, maar dat ging niet zomaar vanzelf. Er kwam echt iemand langs van diezelfde organisatie om te kijken hoe de gezinssituatie was, waar ze terecht zou komen, enzovoort. Er werden ons ook vragen gesteld om ons een beetje beter te leren kennen. Uiteindelijk kregen we de melding dat we ‘goedgekeurd’ waren als gezin en dat we ons dus tijdens de vakantieperiode konden verwachten aan een meisje omdat we dat expliciet hadden gevraagd. Aangezien we thuis al met twee meisjes waren, leek het mijn ouders interessant om er gewoon nog een meisje bij te nemen.
Wat dacht jij ervan dat je ouders dat deden?
Dat was een beetje dubbel. Langs de ene kant leek dat zo super spannend van ‘Oh zo nog een zusje erbij!’ maar langs de andere kant was dat ook een beetje beangstigend omdat er opeens iemand vreemd in huis kwam voor twee, zelfs bijna drie maanden in het begin. Zo continu een ‘vreemde’ in huis, niet wetende of het klikt in het gezin was wel beangstigend. Zoals ik eerder al zei, langs de ene kant keek ik ernaar uit maar langs de andere kant had ik daar ook wel een beetje schrik voor.
Hoe oud was je bij je eerste ontmoeting met haar, wanneer situeert zich dat?
Ik was acht, mijn zus negen en Rakia, het meisje dat bij ons terechtgekomen was, was vijf. Dan kwam ze voor de allereerste keer van 1 juni t.e.m. 31 augustus. Dat was gewoon via, euh, de trein, want toen bestonden er nog geen hogesnelheidstreinen en zij was dus super lang onderweg van Parijs tot het Centraal Station van Antwerpen.
Alleen?
Nee, dat was via die organisatie. Dat waren allemaal kinderen die naar gastgezinnen hier in België kwamen. Het enige wat wij hadden was een naam en de leeftijd. We hadden geen foto of iets dergelijks vooraf gekregen, meer dan dat wisten we niet. Alle kinderen hadden wel een naamkaartje om hun hals, dus dan moesten wij tussen al die kindjes gaan zoeken wie de ‘onze’ was. Bij die eerste ontmoeting waren ik en mijn zus er niet bij, want wij zaten toen nog op school aangezien het nog juni was. Maar eenmaal thuis zat zij op ons te wachten. Ik kan me wel voorstellen dat het mega spannend moet zijn geweest voor dat kindje.
Welk gevoel kreeg je bij haar? Klikte het meteen?
Ik weet nog, dat was zo’n super schattig meisje van Frans-Algerijnse afkomst, ze had van die krullende donkerbruine haartjes en een heel guitige blik. Het eerste woordje dat ik van haar leerde zal ik nooit vergeten, want ik sprak zelf toen nog geen letter Frans. Het woordje was “canard”. Achter ons was namelijk een vijver met eendjes die aan het kwaken waren en vanaf het moment dat ze dat hoorde, liep ze daar naartoe en riep ‘Canard! Canard!’, ook omdat ze gewoon was om eigenlijk in een stad te wonen en dus de natuur duidelijk nog niet gewoon was. Maar ja, de eerste ontmoeting was positief.
Schrikte het communiceren in een andere taal je af, omdat je zo jong was?
Ja, vooral omdat ik zelf geen woord Frans sprak, want ik zat nog niet in het vijfde leerjaar, dus ik had die taal nog nooit geleerd en zij sprak geen letter Nederlands. Maar ik heb wel gemerkt hoe snel een kind eigenlijk een taal kan leren, want na die drie maanden sprak Rakia vloeiend Nederlands. Ikzelf had toen nog niet veel Frans bijgeleerd omdat zij zo in dat Nederlands ondergedompeld werd en na drie maanden verstond ze gewoon alles. Dus op zich heb ik eigenlijk nooit echt gemerkt dat er een probleem was of het gevoel gehad dat we niet konden communiceren. Dat is eigenlijk altijd vlot gegaan. Ik denk ook dat wanneer je als volwassene met iemand spreekt waarvan je de taal niet beheerst, dat helemaal anders is dan bij kinderen van die leeftijd.
Hoelang hebben jullie dat gedaan?
Eigenlijk, vanaf haar vijf jaar tot ze meerderjarig was, is ze elke vakantieperiode bij ons geweest. Ze kwam voor het eerst naar ons tijdens de zomervakantie en dat was heel goed meegevallen. Aan beide kanten, want Rakia genoot van het meegaan naar de zee, het buitenleven hier en het leren fietsen, terwijl ze in Parijs in een stad woonde met een moeder die zes van de zeven dagen werkte. Ze was hier zo gelukkig dat ze direct terugkwam tijdens de kerstvakantie, vervolgens met Pasen en daarna weer in de zomervakantie. Zo herhaalde zich dat eigenlijk jaren aan een stuk, ja. Totdat we besloten haar zelf op te halen omdat we die treinreis altijd zo lang vonden. We hebben dat toen rechtstreeks gedaan zonder de organisatie, omdat we ondertussen ook de mama hadden leren kennen. We waren zelfs al bij haar thuis in Parijs geweest. Zo is de band met haar moeder sterker geworden en dat heeft er dan ook voor gezorgd dat de moeder haar naar ons bracht en wij haar dan weer terugbrachten.
Hoe ging de familie daar mee om?
We kwamen elke zondag samen omdat we de paai hadden, het buitenverblijf van mijn grootouders. We waren daar met in totaal 13 neven en nichten van allemaal verschillende leeftijden en elke zondag gingen we daar naartoe; dat was in een gigantisch groot bos. Eigenlijk vanaf dag één is zij, ook door mijn grootouders, met open armen ontvangen. Als zij met Nieuwjaar haar nieuwjaarsbrief voorlas, kreeg ze net hetzelfde als alle andere kleinkinderen. Toen mijn grootouders hun 50-jarig huwelijksjubileum vierden, kwam ze naar hier. Ze werd eigenlijk door iedereen in de familie direct met open armen ontvangen en gezien als een lid van de familie. Dat is ook effectief zo. Voor mij is zij echt een tweede zusje, en dat zal altijd zo blijven.
Zijn jullie nog contact blijven houden, zo ja hoe?
Helemaal in het begin, in de periodes dat we elkaar dan niet zagen, ja, toen waren er nog geen gsm’s. Dus schreef ik brieven met haar of we belden veel met elkaar. Naarmate de jaren vorderden en zij naar het hoger onderwijs ging, kwamen er gsm’s en hielden we op die manier contact. Met Kerst stuurden we kaartjes of gingen we een weekendje naar Parijs. Dat contact is nu uiteraard minder omdat zij ook haar gezinsleven heeft en een drukke job, maar het is er nog altijd. Ik beschouw haar nog steeds als een tweede zus voor mij en ik ben er zeker van dat dat voor mijn zus idem zo is.
Heb je van dit hele proces iets geleerd?
Vooral geleerd te beseffen dat dingen die voor mij en mijn zus vanzelfsprekend leken – hoe ons leven eraan toeging – anders waren dan het dagdagelijkse leven voor haar. Toen besefte ik wel dat wij als kinderen geluk hadden op sommige gebieden en dat het voor Rakia niet altijd even makkelijk was. In tegendeel. Wat ik ook geleerd heb, is natuurlijk mijn Frans. Ik had die taal nooit zo goed beheerst als ik Rakia niet had leren kennen. Het echt leren spreken van Frans heeft mij enorm geholpen. Dat ik nu niet meer over mijn woorden hoef na te denken, heb ik allemaal aan haar te danken. Het hele proces heeft mij voornamelijk doen beseffen hoe snel je iemand in je hart kunt sluiten en ik kan me nu goed voorstellen dat als je iemand adopteert, dat diegene gewoon kan worden alsof het iemand van je eigen vlees en bloed is. (stilte) Ik ben heel blij dat mijn ouders dat uiteindelijk hebben gedaan. Ja, het was ook niet altijd even makkelijk en vanzelfsprekend, wat logisch is, want soms was zij ook het vervelende zusje in huis. Bij het vertrouwde gevoel van zussen komt ook de negatieve kant van zussen kijken. Het was niet allemaal rozengeur en maneschijn; ik kon me aan haar ergeren en vice versa, of we maakten soms ruzie over de kleinste dingen. Alleszins is zij een verrijking in mijn leven, waar ik heel dankbaar voor ben.
