Die vraag hoor ik tegenwoordig vaker dan mijn eigen naam. Familie, vrienden, leerkrachten en zelfs de buurvrouw die ik misschien 3 keer per jaar tegenkom: iedereen lijkt plots ontzettend geïnteresseerd in mijn toekomst. “En? En? En?”[1] Het voelt alsof iedereen staat te popelen om het juiste antwoord te vinden, nog voor ik het zelf weet. Soms vraag ik me af of zij wél een plan hebben voor mijn toekomst, want mijn hoofd is momenteel enkel gevuld met twijfels, losstaande ideeën en de behoefte aan vakantie (ja, zelfs nu deze net geweest is). En terwijl iedereen blijft raden, probeer ik vooral te ontdekken wat ik zelf eigenlijk wil.
Psychologie klinkt boeiend, rechten spreekt me ook aan, en soms overweeg ik zelfs om leerkracht te worden in het middelbaar. Dat laatste zouden sommigen waarschijnlijk hilarisch vinden, aangezien ik nu vooral bekend sta om mijn eindeloze gebabbel en mijn talent om het weekend sneller te laten beginnen dan dat de schoolbel gaat. Ondertussen verwacht iedereen dat ik een doordachte en volwassen studiekeuze in mijn hoofd heb. Alsof het kiezen van een studie zo makkelijk is als het uitkiezen van een smaak ijs. In werkelijkheid voel ik me eerder alsof ik voor een gigantisch ijssalon met honderden smaken sta, en geen idee heb welke ik moet nemen. En dan is er nog het grootste probleem; ik wil helemaal nog niet afstuderen! Ik wil blijven hangen in de vertrouwde gangen, met de vertrouwde gezichten en de vertrouwde grapjes.[2] Ik wil het gevoel hebben dat alles nog veilig en bekend is. Want hoe ga ik ooit afscheid nemen van alles en iedereen waar ik zoveel tijd mee heb doorgebracht? [3]
Toch probeer ik tussen al dat nadenken door ook gewoon te genieten van het nu. De lessen waarin we meer over de leerkracht te weten komen dan over de leerstof, de schooluitstappen die altijd chaotischer zijn dan verwacht, maar waar we toch ontelbare herinneringen aan overhouden, de grapjes die alleen wij begrijpen,… Dat zijn de dingen die nu écht tellen. Soms denk ik wel na over hoe het volgend jaar zal zijn: een nieuwe omgeving, nieuwe vrienden en meer zelfstandigheid. Maar tot het zover is, wil ik mijn hoofd niet vullen met stress over de toekomst.
Als ik terugkijk op de voorbije jaren in het middelbaar, valt het me pas op hoe snel alles is gegaan. Ze zeggen dat het laatste jaar het leukste is en het vijfde het zwaarste. Wel, voor mij is dat net andersom. Geen enkel jaar zal voor mij ooit het vijfde overtreffen. De uitstappen, met in het bijzonder de Parijsreis, zullen me altijd bijblijven. Het leek alsof alles dat schooljaar op zijn plek viel. Dat ik het laatste jaar het zwaarste vind, heeft voor een groot deel te maken met de emotionele lading ervan: de keuzestress, het idee mensen achter te laten en de vertrouwde sfeer die langzaam verdwijnt. Natuurlijk zijn er ook nog mooie momenten in het vooruitzicht. Zo staan de laatste honderd dagen, het galabal en de Italiëreis me nog te wachten. Ik weet zeker dat dit ook herinneringen voor het leven zullen worden.
Toch besef ik dat juist deze momenten het laatste jaar bijzonder maken. Het is een mengeling van afscheid en plezier, van keuzes en onzekerheid, van chaos en vertrouwdheid. Misschien gaat het er juist om om nu te genieten, zonder alles te plannen. En als ik straks terugkijk op alle mooie momenten, dan hoop ik te kunnen zeggen: “Ik heb het laatste jaar echt geleefd.” Dus wat ga ik nu volgend jaar doen? Ik weet het nog niet, en dat is helemaal oké.
[1] herhaling
[2] anafoor
[3] retorische vraag
Floor Puelings – 6HW